Ik sta op tijd langs het parcours voor de Tour des Femmes. Langzaam verschijnen er steeds meer toeschouwers.

Achter me komt een man aangefietst met een stokbrood onder z’n arm. Hij parkeert z’n fiets vlakbij me. Ik zeg: ‘Heb je nou expres een stokbrood meegenomen?’ Hij lacht wat schaapachtig en gaat verder met het op slot zetten van zijn fiets. Ik focus me op de eerste ploegauto’s die inmiddels voorbijkomen.

Een paar minuten later staat dezelfde man naast me zijn stokbrood op te eten. Hij vraagt me wanneer de rensters langskomen en doet dan een ontboezeming. ‘Dit is m’n lunchpauze. Ik koop nooit stokbrood maar nu wel. Ik snap ook niet waarom. Maar het is zeker toepasselijk!’

Samen lachen we om deze synchroniciteit. We klappen voor de rensters en nemen afscheid.