We zijn in Straatsburg en Hugo schommelt in een mandschommel. Ik sta erbij met z’n koekiemonster-rugtas op m’n rug. Een peuter met twee eigenwijze vlechtjes komt naar me toe.

‘Eet Koekiemonster die rugtas op?’ Ze is dus ook Nederlands en is op geen enkele manier verbaasd dat ik in het Nederlands antwoord.

‘Nee, gelukkig niet,’ grinnik ik.

Ze blijft even stil. Ze blijkt haar kansen in te schatten voor ze haar volgende vraag stelt.

‘Zitten er koekjes in de tas?’

Ik moet nu hard lachen. ‘Nee, er zitten geen koekjes in de tas.’

Haar vader heeft het allemaal geobserveerd en roept haar grijnzend bij zich.

‘Doei!’ zegt ze.
‘Doei!’ zeg ik.

Een van de betere gesprekken dit jaar.